Laatste nacht (opvang)

Vannacht is het dan zover. Mijn allerlaatste nachtdienst in de Nachtopvang in Haarlem, zoals deze al ruim twintig jaar in onze stad bestaat. Negen en een kwart jaar heeft dit gebouw deel uitgemaakt van mijn leven
Verder lezen Laatste nacht (opvang)

Advertenties

13-06-2014 – Er weer inkomen

Was vandaag weer even wennen, om vijf uur rinkelde de wekker. Verleden week, donderdag, kwam ik uit de nachtdienst om in ieder geval met Pinksteren vrij te zijn. Soms is de roosterplanning op ons werk je gunstig gezind. Mijn Pinksterweekend liep van die donderdag tot vanochtend vijf uur…. Verder lezen 13-06-2014 – Er weer inkomen

14-05-2014 – De nacht weer in

Er staan weer een aantal nachtdiensten te wachten, dus dat wordt weer een rare week. En, ik ben een trouw volger van Piet Paulusma, het weer zit me weer ongenadig tegen.
Verder lezen 14-05-2014 – De nacht weer in

06-05-2014 – Brak

Vroege diensten eisen hun tol. Sinds zaterdag heb ik de vroege dienst op mijn werk, van 7 tot 3. Op zich geen kwaad iets, je bent ’s avonds thuis, je ziet je gezin tenminste nog, etc, etc. Maar met een nacht als vannacht kan zo’n vroege dienst mij eigenlijk gestolen worden.
Verder lezen 06-05-2014 – Brak

17-09-2012 – Even bijkomen

Heerlijk, zo’n weekend met dagdiensten. Vroeg je bed uit, meestal weinig actie en gelukkig lekker bijtijds thuis.
Het zijn niet de favorieten onder mijn diensten. In het weekend kan je nu eenmaal weinig doen voor je clienten. Instanties zijn dicht, echte problemen worden door verwezen naar maandag en het is weekend.
Clienten zoeken de Dagopvang op, gewoon omdat er weinig te beleven is in de stad als je geen geld hebt.
Gek genoeg was dit weekend best wel zwaar, mentaal gezien. Snelle oplossingen verzinnen, clientenoverleg bijwonen, veel korte gesprekken. Tja … toch wel een druk weekendje.
Dan is zo’n maandag weer heerlijk. Terwijl iedereen zich druk maakt over werk en school, plant ik mezelf op de bank. Even bijkomen…

09-09-2012 – Weer in het gareel

De eerste nachtdiensten zitten er weer op. Was wel weer even wennen na drie weken vrijheid, maar er moet brood op de plank komen. Nu vraag ik altijd nachtdiensten na mijn vakantie. Een soort van gewoonte eigenlijk.
Het voordeel van deze diensten is de rust. Oké, je bent wakker als mensen slapen, maar het geeft even de ruimte om rustig alle rapportages door te nemen, even bij te praten en de nodige mails te beantwoorden. Nadelig zijn alleen de mensen, die als het ware drie weken op je hebben zitten wachten. Zo lijkt het wel.
“Hoe was je vakantie?”, is de eerste vraag, meestal gevolgd door een probleem. Die gewoon al door collega’s opgelost had kunnen worden, maar dat is hun ogen niet het geval. Nee … dit probleem moet echt door mij bekeken worden. En dus kijk ik er naar, en vraag of ze dit overdag even bij de dienstdoende collega neer kunnen leggen. Gewoon omdat ik er ’s nachts niets mee kan…
Verder zijn nachtdiensten na je vakantie gewoon de manier om weer in het gareel te komen. Het is even pittig, na drie weken leven zonder onregelmatigheid, maar je komt meteen weer in het juiste ritme.
En dan is de kers op de taart een vrije zondag met tropische temperaturen, zo’n echte nazomerdag. Dan lijkt het minder erg om weer volop aan het werk te moeten.

10-04-2012 – Paasweekend

Het is natuurlijk veel te vroeg om ook maar iets hier neer te zetten. Maar wel een prima manier om snel wakker te worden. Vandaag mijn laatste dagdienst van dit Paasweekend, dus over een kleine drie kwartier zit ik weer op de fiets naar het werk. En, zoals ik het nu zie, waarschijnlijk nat, want het ziet er buiten nogal mistroostig uit.
Zoals het hele weekend trouwens, een natte bedoening met Pasen. Toen ik pas met mijn vrouw samenwoonde, hadden we een stacaravan op de Veluwe. Pasen was dan ook het eerste echte weekend, dat we van het seizoen gingen genieten. Nu is dat al weer wat jaartjes geleden, maar voor mijn gevoel begint de vakantieperiode nog steeds met Pasen, en eindigt die in de herfstvakantie.
Maar als ik dan dit weer zie, regen en harde wind, heb ik wel eens wat medelijden met die kampeerders, die Pasen gebruiken om hun spullen even te checken en klaar te maken. En in mijn hart moet ik er niet aan denken om in dit weer een voortent op te moeten zetten, die tijd is echt geweest.

Dit jaar werd Pasen beheerst door het werk. Vroege diensten, ontbijt op de opvang. OK, thuis zitten ze dan aan de croissants, ik hap een bolletje kaas en een eitje mee met de  cliënten van de Nachtopvang. En overdag ben je gewoon lekker bezig met het gezellig maken voor de mensen, die in de Dagopvang schuilen voor het heerlijke weer buiten.
’s Middags ben ik gewoon op, en na acht uur arbeid (en ongeveer tien uur wakker), duikel ik gegarandeerd op de bank in slaap, Tja, papa wordt ouder 🙂
Het avondeten dit jaar konden we zelf bereiden… gourmet dus. Door de jaren heen zo’n beetje de nummer één van de feestdagenmenu’s. Trouwens, een bezigheid die we tussendoor ook nog wel eens doen, gewoon omdat het een gezellige bedoening is. Normaal gesproken doen we het met wokpannetjes, zodat je eigenlijk zelf kan rommelen met vlees en wokgroenten. De normale versie hebben we ook trouwens.

En dan nu, de dinsdag na Pasen, gaat het “gewone” leven weer beginnen. Er staan wat afspraken op de agenda, het “normale” leven heeft ook zo zijn gang, het dagelijkse gezeur zal vandaag wel weer beginnen. Maar goed, nog één dienstje … dat houd ik nog wel even vol.

09-04-2012 – Vroege dienst

Het zijn nu niet de prettigste diensten, zo ’s morgens om zeven uur beginnen. Zeker als je hiervoor om vijf uur je wekker hoort gaan. Voor mij is het normaal, en over het algemeen praten we over hooguit vijf diensten per maand die zo vroeg mijn opwachting maken.
Vijf uur opstaan is vooral psychologisch. Voor mij is werk een deel van mijn leven, en vind ik het belangrijk om fit en wakker dat deel in te stappen. Plus, even dat anderhalve uur lekker relaxed opstarten is gewoon heerlijk.
Behalve vanmorgen… met de naweeën van een onrustig hoestnachtje in mijn systeem, heb ik op de snooze gedrukt en gewoon een half uurtje extra gepakt. Of het geholpen heeft, geen idee, maar het was wel erg snel half zeven.
Morgen maar weer met de wekker op, laatste vroege dienst deze week.

31-01-2012 – Winternoodopvang

De grote steden kondigden gisteren de winternoodopvang af, ook hier in Haarlem is het al enige dagen gaande. Nu, met de temperaturen snel dalend en een gevoelstemperatuur van -12° C (op dit moment dat ik dit schrijf), is het zo ver, dat Fase 2 afgekondigd is.
Fase 2 wil eigenlijk zeggen, dat het te koud is om, als je dat überhaupt zou willen, buiten te willen overnachten in tent of onder een deken. Politie en reguliere hulpdiensten krijgen dan eigenlijk de taak mee om uit te kijken naar zogenaamde buitenslapers. Bij Fase 2 hebben ze zelfs toestemming om ze naar de opvang te brengen.

Het stomme is, dat zelfs als je niet aan het werk bent, je hiermee bezig bent. Op Twitter volgen enkele van mijn collega’s en ik de twitterende wijkagenten van Haarlem. Indirect hebben we veel met deze mannen en vrouwen te maken als het om ons werk in de opvang gaat, het wordt directer als één van hen iets wil weten over een mogelijke buitenslaper.
En dan maak je meteen kennis met de meerwaarde van Twitter en WhatsApp. Onderling contact heen en weer, beetje whats-appen en iedereen weer op de hoogte.
Maar tegelijkertijd  gaat mijn brein aan het werk. Eigenlijk zou het een prima oplossing zijn om via Twitter een soort opvang-account aan te maken voor dit soort extreme dagen. Een account dat gemonitord wordt, en waar niet individueel, maar als organisatie/team geantwoord wordt door degene die hiervoor bevoegd zijn. Nadeel: eigenlijk neem je dan je werk ook mee naar huis … en dat probeer ik juist te voorkomen.
Misschien iets voor later…….

Maar goed, vanmorgen zag ik de lijsten. De opvang stroomt vol met mensen, die normaal deze proberen te mijden. Of geen recht hebben op hulp in de maatschappelijke opvang in Haarlem. Volle bak, zelfs met gemaakte ruimte door enkele slapers naar een andere lokatie te verplaatsen. Maar goed dat deze mogelijkheid bestaat, hoewel er nog steeds mensen buiten slapen … zelfs met deze kou.
Op Twitter ben ik standby voor eventuele vragen voor de Winternoodopvang, verder ga ik nu twee dagen vrij houden voor vrouw en kinderen. En genieten van deze heerlijke vrieskou.

22-01-2012 – Soms lijken uren dagen

Dit weekend stonden er weer eens twee dagdiensten op het rooster. Nu zijn dat niet mijn favorieten, maar je moet nu eenmaal werken voor de kost. De tijden zijn niet het probleem, 7 uur natuurlijk vroeg, maar je bent ’s avonds gewoon thuis.
Nee, het grootste euvel zijn de diensten zelf. Dagdiensten zijn nu eenmaal van die kabbelende riviertjes. Het stroomt wel, maar vooruit komen… En zeker in het weekend lijkt het wel alsof het water stil staat.
Waarom? Er is weinig te doen, je hebt wel je gesprekken, doet wat kleine dingen, maar voor de rest kan je weinig betekenen voor de aanwezige cliënten. Belangrijke instanties zijn dicht, het weer is slecht, dus echt werken komt er niet van.
Een gemiddelde zaterdag of zomdag bestaat al gauw uit koffie zetten en tosties bakken …
Tijd vliegt dus niet en uren lijken dagen. En toch ben je doodop na acht uur werk. Val je als je eenmaal thuis bent alsnog op de bank in slaap…