30-08-2012 – Eindelijk bijgewerkt

De vakantie in België is nu bijna een week geleden, en eindelijk heb ik mijn concepten bijgewerkt. Ik had ze ter plekke kunnen uploaden, maar de foto’s die ik wilde gebruiken stonden nog op de camera. En die was niet te koppelen met mijn tablet.
Dus kan ik nu weer gewoon verder met mijn blog.

Toch wil ik jullie één klein dingetje niet onthouden. Het was op onze heenreis. De routeplanner stond zacht, waardoor we de cruciale afslag naar Polleur misliepen. Noodgedwongen moesten we dus een afslag later nemen, waardoor we een leuk extra stukje Ardeens binnenland te zien kregen. In Polleur stonden allerlei waarschuwingen, die we (tja, gebrekkig Frans hè) niet echt door hadden.
Tot we op nog geen 500 meter van de camping staande gehouden werden door een gendarmerie op de motor. Bijna automatisch wilde ik al naar mijn rijbewijs grijpen, maar zo ernstig was het niet. Blijkbaar zaten we midden op de route van …. de lokale klassieker, de Ronde van Polleur denk ik.
Met het einddoel in zicht stonden we dus aan de kant van de weg, met een redelijke val naar beneden aan de rechterzijde van het rode monster.
En waren we getuige van een kopgroep en een jagend peleton, die de auto net niet raakten, getuige de laatste foto van mijn vakantie.

21-08-2012 – Remouchamps

Vandaag stonden de grotten van Remouchamps op het programma.  Deze grotten staan bekend door de langste onderaardse rivier in de Benelux. Daarnaast is het ook nog één van de diepste grotten ooit ontdekt en toegankelijk gemaakt.
Terwijl buiten het zonnetje zijn kracht begint te stralen, maken wij ons op voor een wandeling door het onderaardse. In de “vertrekhal” is al te voelen, dat het binnen koeler is dan buiten. Het eerste deel van de tocht wordt lopend gedaan, of eigenlijk half klimmend, dalend.

Krappe paden, trappen maar wel in een ongelooflijke omgeving. Al dalend in deze koele grot kom je tot ontdekking, dat er boven je hoofd honderd meter kalksteen zit, waar water doordruppeld. De prachtigste creaties ontstaan hierdoor. De beroemde uitleg over stalagtieten en stalagmieten wordt hier gewoon zeer realistisch. Geholpen door prachtig licht komen deze natuurlijke kunststukken bijna tot leven.
Zo ook in de zogenaamde Kathedraal, een zaal diep in de grot, vlak voor we de boten in gaan voor een tocht over de onderaardse rivier. Hier is door het water een apart toneeltje gemaakt.
Wie goed kijkt, en misschien is het op de foto niet zo duidelijk, ziet een heuse kerststal, geheel ontstaan door water en groeiend kalk.

Daarna volgde het “engste” deel van de tocht, de terugreis naar de ingang over water. In sloepen, met zo’n vijftien man erin en een bootsman, die de boot in het soms pikkedonker langs de rotswanden manoeuvreert.

Een aparte belevenis, maar zeker aan te raden.

19-08-2012 – Heet weekend

Het kwik heeft haar uiterste wel bereikt de afgelopen twee dagen. Even waande ik mij aan de Spaanse kust met palmbomen, zandstrand en een lonkende Middellandse Zee. Het zal de uitwerking van de koude Sangria wel zijn geweest.
Mensen, wat een onverwachte wending in onze kwakkelzomer. Goed, deze eerste week was zeker een gift, maar dit weekend spant toch wel de kroon. En, zo heerlijk….
Vrouw, kinderen zaten aan het zwembad, lagen in het zwembad of in de zon. Heerlijk genieten van deze onverwachte warmte. Ik had mezelf benoemd tot hondenoppas, ben heerlijk bij de caravan gebleven en gewoon  rustig aan gedaan. Met een glaasje sangria, tablet in e-reader stand heerlijk relaxen, tja dat is ook vakantie natuurlijk.
Daarnaast is het heel anders dan aan de Spaanse of Turkse stranden. De warmte is wat drukkend, en blijft in het dal hangen. Plus de kracht van de zon aan een hemelsblauwe hemel is genoeg om de caravan tot een plaatselijke sauna om te toveren. Dus tot ’s avonds laat konden we nog nazweten van de warmte overdag.
De komende week brengt ons, tenminste volgens de Belgische Piet Paulusma iets wisselvalliger weer. We gaan er dus nog een weekje tegen aan.

17-08-2012 – Stuwdam

Vandaag zijn we naar de stuwdaw van La Gileppe (barrage de la Gileppe) geweest. Zo’n bezienswaardigheid, waar je geweest moet zijn, mocht je een vakantie in de Belgische Ardennen hebben gepland.
Het heeft niet veel om het lijf. Een grote dam, een groot meer en een grote leeuw… het is nu niet een attractiepark of zo. Maar een wandeling over de dam met de honden is echt wel te doen.

Wikipedia geeft ons de nodige informatie over de stuwdam: “De oorspronkelijke muur was de oudste betonnen stuwdammuur van Europa. Het complex werd op 28 juli 1878 door koning Leopold II officieel geopend. De wateropnamecapaciteit van het stuwmeer bedroeg toen 13 miljoen m³, met een oppervlakte van 86 ha. Het oorspronkelijk doel van de stuwdam was het voorzien in bruikbaar water voor de textielindustrie in de omgeving van Verviers. Het belangrijkste kenmerk van de dam is een 13,5 meter hoge en 180 ton zware leeuw uit zandsteen. De leeuw staat bovenop de dammuur en werd zo neergezet zodat hij trots uitkijkt in de richting van de slechts 5 kilometer verwijderde grens met het toenmalige Pruisen.”

Na een fikse wandeling, iedereen moe, gewoon weer terug naar de camping. Honden voor de rest van de dag uitgeteld, ook dat heeft zijn voordelen.

15-08-2012 – België vs Nederland

Zit je midden in de Belgische Ardennen en vertelt je zoon, dat er vanavond gevoetbald gaat worden tussen Nederland en …. België. Nee, de ultieme plek om te zijn tijdens zo’n wedstrijd is midden in België.

Grote doem ideeën schuiven aan mij voorbij. Stel, Nederland wint en ik sta morgenochtend in de rij bij de bakker. Ik voel de priemende ogen van de anders zo aardige dame, en ineens kosten de croissants 5 Euro per stuk. Maar winst voor België is net zo erg, ik zie nu al die smalende glimlachjes al.

We zijn alweer een paar uurtjes verder,  Nederland is afgedroogd door België, van Gaal heeft nog een boel te regelen, en ik … ik doe morgenochtend de boodschappen.

14-08-2012 – Ruïnebezoek

Vandaag besloten de cultuur van het dal eens op te snuiven. In Theux, op nog geen 3 kilometer van de camping, ligt de ruïne van Franchimont, een voormalig bolwerk, dat over het dal van de Hoëgne, een kleine beek die langs onze camping en over een lengte van 30 kilometer door de Ardennen voert.

Eigenlijk wel gek, in Turkije zagen we een fort, hoog op de rots bij Alanya, liggen en konden we de moed niet vinden om erheen te gaan. Goed, bij zo’n gemiddelde van 35°C beklim je geen steile wegen. Nu, met het rode monster op vier wielen erbij, is het natuurlijk een fluitje van een cent om een plaatselijke burcht te bezoeken.

Wikipedia verstrekt de volgende informatie: “De burcht werd gebouwd nadat de bisschop van Luik de wereldlijke macht kreeg in een deel van zijn bisdom. Het moest Luik langs de oostzijde beschermen. Aanvankelijk was het niet meer dan een kazerne. De grootste uitbouw gebeurde in de 16e eeuw onder prins-bisschop Everhard van der Marck. Kort nadien was de artillerie zodanig verbeterd, dat het kasteel kon beschoten worden uit de omliggende heuvels; bijgevolg verloor het zijn militaire rol.”

Nu niet echt een stukje geschiedenis waar je warm voor loopt, maar eenmaal binnen, is het toch wel interessant. De ruïne nodigt uit om op de kantelen te lopen, trappen af te dalen naar diepe kelders en kazematten. Met onze Belgische audio-gids in de hand, komen we van alles te weten over het kasteel. Want zo wordt het wel gezien, dit oude militaire bolwerk. En is het natuurlijk best wel leuk om, net als de oude verdedigers van het dal, uit te kijken over de Ardenner gebieden, die vanaf de hoge muren goed te overzien zijn.

De routeplanner heeft voor de terugweg een leuke verrassing in petto. Hoewel het hooguit 3 kilometer is, krijgen we vanaf de ruïne de snelste route terug naar de camping. Het weggetje waar we opgestuurd werden was even breed als ons rode monster. Tot aan de aansluiting met de doorgaande route zat ik met “fingers crossed”, hopend dat er geen tegenligger zou komen. Gelukkig heeft niemand in de auto dit gemerkt.

12-08-2012 – Zondag

Het is zondag. Waarschijnlijk zijn hier de winkels net zo dicht als in Nederland. Daar hebben we natuurlijk rekening mee gehouden, want vlees voor de barbecue ligt in de koelkast. Eigenlijk best wel grappig, de laatste keer dat we daar echt over moesten nadenken, is al aardig wat jaartjes geleden. Veel van onze buitenlandse vakanties waren per bus of vliegtuig, dus kon je dat niet mee nemen. De lokale restaurants moesten ons dan van eten voorzien.

Vandaag wordt een soort van verkendag en rustdag. En eerlijk gezegd, ik ben daar wel een voorstander van. Onze trouwe Golf ook, denk ik.
Dus … Lekker relaxed zitten, een beetje rond wandelen, het bos aan de andere kant van de weg bekijken en vanavond de barbecue aan. Kortom, een echte zondag.
Alsof je niet echt weg bent, want je kan dan ook gewoon in Haarlem in de tuin gaan zitten. En toch is het anders, de lucht is hier (volgens de lokale bronnen) zuiverder, en in een soort van dal waarin wij zitten, geeft dat de nodige rust. Het zal mij benieuwen.

Op zo’n dag als vandaag doe je toch meer. Het voordeel van Wifi op de camping geeft de mogelijkheid om online de omgeving alvast te verkennen. Ideeën ontstaan terwijl je surft. Zo is er een groot stuwmeer op nog geen 10 km afstand, Spa ligt nog geen 20 minuten vanaf de camping. Op bijna loop (klim) afstand ligt een oude ruïne, bossen alom en niet te vergeten, de grotten van Remouchamps. Plannen is niet nodig, we hebben twee weken de tijd.

11-08-2012 – België, we komen eraan.

Het is weer zover. Vakantie staat weer voor de deur. Dit jaar geen luxe hotels, appartementen, geen Spanje, Turkije. Gewoon twee weken terug naar de natuur, de Belgische Ardennen in.
Vanmorgen rond elf uur vertrokken met de auto (hij was daar voor aangeschaft) met dochter en haar vriend, volle bak bagage en natuurlijk vier honden. De rest, vrouw, zoon en jongste dochter gingen naar Maastricht met de trein, waar ik ze dan weer zou oppikken.
Het mooie weer, de toch wel rustige snelwegen en onze onvermoeibare Golf zorgden ervoor dat we in no time de Belgische grens voorbij schoten. Was ook te voelen, een flinke kuil was er volgens mij expres in de weg gelaten.
Uiteindelijk Polleur bereikt, uitladen en terug om vrouw en kinderen in Maastricht op te pikken.
Maar wat een heerlijkheid om dan voor de caravan, na ruim 400 kilometer toeren, weg te doezelen in een tuinstoel. Missie volbracht, België moet uitkijken!