Brussel (2)

Het is dinsdagavond, bijna 12 uur. Vanmorgen stond de wereld in brand, lag Brussel in het vizier van terroristen.
De nieuwszenders maakten overuren, de newsfeeds rammelden af en aan….
Toch was het pas vanavond toen ik de moeite nam het NPO Journaal te kijken. Al die tijd had ik alle berichtgeving gevolgd via Twitter en de flash berichten van de NOS, RTL Nieuws en Nu.
En zag ik de verschrikking die Brussel ten deel was gevallen, luisterde ik naar de commentaren, de reacties.
Één bleef hangen (ik weet niet eens wie dit zei): “Dit is niet alleen een aanval op Brussel of België, dit is een aanval op het hart van Europa.”
Een ongelooflijk sterk argument, en zeker een feit. En hoewel IS uiteindelijk de aanslagen opeisde met de mededeling dat dit een aanval was op een land, dat samenspande tegen de terreurorganisatie, voelt het toch anders.
IS heeft misschien wel onbewust een klap aan heel Europa toegediend door het hart van het Europese verbond aan te vallen.

Maar onschuldigen moesten hiervoor bloeden. Wat het nog erger maakt, dit bloed had vele kleuren. Onder de slachtoffers waren allerlei (al dan niet wonend in België) nationaliteiten.
Deze terroristen maakten geen onderscheid, het was een aanval op Brussel en het maakte ze niets uit, wie slachtoffer werd.
Dit brute geweld raakte eenieder,  ongeacht huidskleur, politieke of geestelijke voorkeur…. gewoon omdat men de strijd aanwakkert met heidenen, met ongelovigen. Omdat er ergens in het Midden Oosten iemand rond loopt, die vindt dat zijn waarheid de waarheid is en vele (jonge) sympathisanten achter zich vindt. Jongeren die bereid zijn om zelfmoord te plegen en onschuldigen hierin mee te nemen.
Waar is de tijd gebleven, dat geschillen werden uitgevochten op het slagveld? En niet op een dergelijke brute en vooral laffe manier. Oorlog voer je met open vizier… als een echte kerel.

Advertenties

Auteur: Paul

Reken mezelf tot de 50+, getrouwd, 3 kinderen. Werkzaam in Maatxchappelijke Opvang, fervent blogger, fotografie, Social Media. Kritisch, soms wat cynisch maar vooral ... mens