Colporteur

Ik mag ze niet te woord staan, die aardige mensen die aan de deur komen om mensen te bewegen een andere verzekering, provider of energieleverancier te nemen.
Ik neem mij namelijk voor om nee te zeggen, maar begin bij een goed verkooppraatje te twijfelen.

Zodra deze aasgieren gesignaleerd worden, word ik buiten spel gezet. Een ander doet de deur open, zegt resoluut nee en gooit de deur weer dicht.
Dus vraag ik me af, waarom ik daar zo’n moeite mee zou hebben.
Okee, ik ben te sociaal. Ik geef de man (of vrouw) de ruimte het verkooppraatje te doen. Ik wil graag weten wat men mij kan aanbieden.
Eigenlijk is het natuurlijk te zot voor woorden. Ik heb al jaren dezelfde leverancier voor mijn televisie en internet, voor mijn gas en elektra,  voor mijn  verzekering … en eigenlijk geen klachten, of het nu te duur zou zijn of niet.
Ik heb jaren gewerkt in de beveiliging,  werk nu al enige jaren in de opvang voor dak- en thuislozen. Ik heb een luisterend oor, en prik met gemak door lulkoek heen. Ik ben gewend om nee te moeten zeggen, en toch tuin ik erin….

Als het verhaal goed is, ga ik twijfelen. Iemand die mij voor rekent, dat ik zeker 100 euro per jaar ga verdienen als ik overstap, heeft een luisterend oor. Het gaat om geld. En dat is in de huidige tijd zeker belangrijk.
Maar mijn gezin heeft gelijk. Laten ze mij mijn gang gaan, dan veranderen we iedere maand van gas, licht of verzekering. Want iedere euro is er één…

Dus ontwijk ik colporteurs, maar ook die aardige man die een dagblad aanbiedt. Want voor je er erg in hebt, heb je een krant iedere dag.
Gek genoeg heb ik geen moeite met Jehova getuigen, die vol overgave mij melden dat de wereld vernietigd zal worden.
Die wijs ik lachend de deur.
Vanaf nu is iedereen, die aan mijn deur komt, Jehova getuige…. als dat niet gaat werken 🙂

Advertenties

Auteur: Paul

Reken mezelf tot de 50+, getrouwd, 3 kinderen. Werkzaam in Maatxchappelijke Opvang, fervent blogger, fotografie, Social Media. Kritisch, soms wat cynisch maar vooral ... mens