Parijs

Terwijl ik gisteravond tijdens Wales-Nederland vocht tegen de slaap (een logisch gevolg na mijn nachtdienst), was de Franse hoofdstad weer slachtoffer van gecoördineerde terreur.
Vanmorgen was dit wel even schrikken, maar vooral slikken….

Explosies, geweerschoten, gijzeling…. Parijs was één groot doelwit, in de buurt van het Stade de France (waar het Franse team vriendschappelijk voetbalde tegen de Duitsers), in het theater Bataclan, op meerdere plaatsen in het Parijse centrum.
Het weerzinwekkende, bijna beangstigende nieuws uit Frankrijk dringt langzaam tot me door. Dit lijkt wel pure oorlog, waar (alweer) terroristen onder het slaken van de kreet “Allah is groot”, een theater bestormen met hun Kalashnikovs, zichzelf opblazen of bommen plaatsen en zonder genade ruim 200 mensen verwonden of doden.

image
Gebed voor Parijs

We zijn wat uren verder. Jochem Myjer ging “viral” met een prachtige boodschap op Facebook, Sinterklaas kwam aan in Meppel en …. meer en meer nieuws uit Frankrijk druppelt binnen.
Politieke en religieuze leiders laten hun stem horen, veroordelen de aanslagen in Parijs. Steun voor Frankrijk, voor het Franse volk dat weer in rouw moet na de verschrikkelijke gebeurtenissen bij “Charlie”, voor de Franse president die de noodtoestand moet afkondigen….
En natuurlijk, de dader moest zich bekend maken. Met dreigende taal, de stad Parijs waarschuwend, dat dit pas het begin was. De boodschap kwam van de Islamitische Staat, maar die conclusie had de wereld al getrokken, ver voor de video online kwam te staan.

Inmiddels is het zes uur geweest, de hele dag luister ik naar de nieuwsberichten, speur ik internet af naar nieuws. Maar vooral vraag ik me af, waar de wereld naar toe wil. Al jaren roepen mensen in naam van een God anderen op tot haat, tot strijd tegen de ongelovigen. En iedere keer krijgen ze de kans, de ruimte om zo ver te kunnen gaan.
Op slechts 500 kilometer afstand, 5 tot 6 uur door rijden, is het oorlog. Frankrijk sluit zijn grenzen, staat onder scherpe paraatheid. Militairen in het straatbeeld van de stad van de liefde, op jacht naar vermeende terroristen. Een totaal on-Europees beeld.
image

Op vele plaatsen in de wereld wordt een eerbetoon aan Parijs gegeven. Het beroemde Operahuis in Sydney wordt in de kleuren van de Franse vlag verpakt, het Braziliaanse Jesus beeld bij Rio kleurt sinds vannacht rood wit en blauw.
En wat doen we zelf? We rouwen mee, veranderen onze profielfoto op Facebook met de Franse driekleur. Maar zetten we daarmee een statement?
Misschien wel, op een vredige manier. Stil protest is ook protest.
Het kan ook op de manier van Wilders, die op luide toon kan roepen dat we ons moeten wapenen tegen dit islamitische geweld, en dat de grenzen dicht moeten. Ook dat is protest, maar tegelijkertijd weer echte Wilders-taktiek. Een weldenkend mens noemt dit “misbruik maken van de situatie”.

De islamitische wereld spreekt alleen maar kwaad over deze onmenselijke daden. Sterker nog, zij vinden dat de IS zich niet islamitisch mag noemen, de Koran predikt geen haat en geweld.

En de Islamitische Staat? Die lachen weer het hardst. Alle negatieve aandacht is immers aandacht. Aandacht die ze totaal niet verdienen, maar gewoon opeisen…. met geweld.

Advertenties

Auteur: Paul

Reken mezelf tot de 50+, getrouwd, 3 kinderen. Werkzaam in Maatxchappelijke Opvang, fervent blogger, fotografie, Social Media. Kritisch, soms wat cynisch maar vooral ... mens